Ιστορία
Τελευταία αναθεώρηση:
περ. 1ος αι. π.Χ.
Χουανγκντί Νεϊτζίνγκ (Εσωτερικός Κανόνας του Κίτρινου Αυτοκράτορα): αποσπασματικά κείμενα διαφόρων ιατρικών παραδόσεων, συγκεντρωμένα την περίοδο των Χαν. Βάση της θεωρίας του γιν-γιανγκ, του Τσι και των συστημάτων οργάνων.
200–250 μ.Χ.
Σενγκνόνγκ Μπεν Τσάο Τζινγκ: η πρώτη συστηματική σύνοψη της κινεζικής βοτανοθεραπείας (Ανατολικοί Χαν).
196–220 μ.Χ.
Σανγκ Χαν Λουν (Πραγματεία για τις βλάβες από το ψύχος), συγκεντρωμένη από τον Τζανγκ Τζονγκτζίνγκ: το πρώτο ιατρικό έργο που συνδυάζει τη θεωρία του γιν-γιανγκ και των πέντε φάσεων με φαρμακευτική θεραπεία· πηγή πολλών κλασικών συνθέσεων.
1578
Μπεν Τσάο Γκανγκ Μου (Σύνοψη της Materia Medica) του Λι Σιτζέν: εγκυκλοπαίδεια φαρμάκων του 16ου αιώνα.
αρχές 20ού αι.
Κινέζοι εκσυγχρονιστές επιδιώκουν να περιορίσουν τις παραδοσιακές πρακτικές· οι θεραπευτές αναδιοργανώνουν επιλεγμένα στοιχεία με την ονομασία «κινεζική ιατρική».
1950–δεκαετία 1960
Κρατική υποστήριξη στη ΛΔ Κίνας, τυποποιημένα εγχειρίδια, ενσωμάτωση με τη σύγχρονη ιατρική· «ξυπόλυτοι γιατροί» από το 1968 (Πολιτιστική Επανάσταση).
2015
Βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψη της αρτεμισινίνης (Tu Youyou), εμπνευσμένη από ένα παλιό βοτανολογικό κείμενο.
2019 – 2022
Ο ΠΟΥ υιοθετεί την ICD-11 με συμπληρωματικό κεφάλαιο για την παραδοσιακή ιατρική· σε ισχύ από την 1η Ιαν. 2022.